IN MEMORIAM: RADOVAN BELI MARKOVIĆ

Srpska književna scena ostala je bez velikog pisca: Umro je Radovan Beli Marković, pisac koji je nagrađen Andrićevom, Stankovićevom, Nolitovom i Ćopićevom nagradom. 

Prošle godine pojavio se posle deceniju dugog književnog ćutanja sa romanom Stojna vetrenjača, koji je objavljen u julu.

Beli Marković ponikao je 1947. u selu Ćelije kod Lajkovca.

Školovao se u Lajkovcu, Lazarevcu, Beogradu. Do penzije bio je upravnik lajkovačke Gradske biblioteke.

Bio je član redakcija „Književne reči“ i „Književnih novina“, Srpskog književnog društva, Srpskog PEN-a.

Iza sebe je ostavio zavidan broj naslova: “Palikuća i Tereza milosti puna“ (1976.) knjige pripovedaka: “Crni kolač” (1985), “Švapska kosa” (1989), “Godine raspleta” (1992), “Živčana Japija” (1994), “Setembrini u Kolubari” (1996),  “Stare priče” (1999), “Aša” (2007) , “Ćorava kutija”  (2007).

Između ostalih nagrada za knjige priča dobio je Andrićevu nagradu za “Septembrini u Kolubari”, za “Male priče“ nagradu  „Bora Stanković“, dok je za roman  “Lajkovačka pruga” (1997) dobio Nolitovu nagradu za roman i nagradu „Branko Ćopić“.

Za roman “Limunacija u Ćelijama” (2000) dobio je priznanje  „Večernjih novosti“ za knjigu godine „Meša Selimović“. Autor je i romana: “Poslednja ruža Kolubare” (2001),  “Knez Miškin u Belom Valjevu” (2002), “Devet belih oblaka” (2003), “Orkestar na pedale” (2004), “Kavaleri Starog premera” (2006), “Gospođa Olga”  (2010).

IZVOR: Kultura 381